Blog

Termin "depresja jesienna" zrobił w ostatnich latach zawrotną karierę.
(more…)

Kolka jelitowa występuje u ok. 20 proc. niemowląt. Jest dużym
zmartwieniem dla rodziców.
(more…)

Lubisz przekąski? Sprawdź ile minut marszu lub jazdy na rowerze
będziesz potrzebować by spalić kalorie po zjedzeniu ulubionego cukierka, pączka
czy wypiciu puszki Coli.

 

Autor: Marta Kielak, dietetyk

Objadanie się ciastkami podczas
ulubionego serialu czy chrupanie chipsów w czasie emocjonującego meczu, zdarza
się każdemu. Konsekwencją takich nawyków mogą być wciąż powiększające się fałdki
tłuszczu. Małe, z pozoru niewinne przyjemności, są zgubą dla naszej szczupłej sylwetki.
Kilka cukierków w ciągu dnia, butelka słodkiego napoju gazowanego, słodka bułka
kupiona na przystanku, niezauważalnie trafiają do naszego żołądka. Stałe
przekąszanie czegoś na boku może w skali całego roku owocować nawet kilku
kilogramowym przyrostem masy ciała.

Przekąszanie tuczy

Najczęściej
takie niekontrolowane przekąski zdarzają się nam podczas oglądania telewizji,
pracy przy komputerze lub imprez. Bywa również, że podczas wizyty w kinie
podczas półtoragodzinnego seansu znika cały kubełek popcornu i litrowa
coca-cola. Podczas gdy nasza uwaga skupiona jest na innej czynności (oglądanie
telewizji, rozmowa przez telefon czy praca przy komputerze) nie doświadczamy
uczucia sytości i możemy wchłonąć nieograniczone ilości pożywienia.

Problem
pojawia się jeśli wprowadzone ilości jedzenia, są zbyt duże w stosunku do
zapotrzebowania naszego organizmu. Szczególnie dotyczy to osób mających
siedzący tryb życia ponieważ ich aktywność ruchowa jest zazwyczaj zdecydowanie
za mała.

Nie odkładaj energii

Jeśli nadmiar
zjedzonej energii pochodzącej z przekąsek nie zostanie przez nas ?spalony", będzie
on odłożony w postaci tkanki tłuszczowej. Co zrobić by przez zamiłowanie do
przekąsek, nie utyć? Najprostszym sposobem jest zwiększenie aktywności i
spalenie nadmiaru energii. Dla nie lubiących intensywnego ruchu,
najłagodniejszym sposobem spalenia nadmiaru kalorii będzie długi spacer.

Pamiętajmy, że
osoby z prawidłową masą ciała też powinny dbać o swój sposób jedzenia. Nie
oznacza to, że należy wyrzec się już na zawsze słodyczy i wszelkich
smakowitości. Jeśli już spożyjemy taki produkt, powinniśmy zrobić wszystko by
zużyć zawarte w nim puste kalorie, czyli po prostu ruszyć się z fotela.

Sztanga? Niekoniecznie

Każdy powinien znaleźć
odpowiednią dla siebie aktywność fizyczną, którą może wprowadzić w codzienne
życie. Nie dla wszystkich zalecane jest bieganie czy ćwiczenia na siłowni.
Osobom, które mają problemy ze stawami czy kręgosłupem poleca się nieobciążający
ruch, taki jak spacer czy jazda na rowerze.

W poniższych
tabelach przedstawiamy ile czasu powinniśmy spacerować lub jeździć na rowerze,
aby zniwelować efekt odkładania się tkanki tłuszczowej po spożyciu słodkich i
słonych przekąsek.

Słodkie przekąski	Spacer (min.)	Jazda na rowerze (min.)
Czekolada mleczna (tabliczka – 100g)	132	60
Babeczka śmietankowa (1 szt.)	69	32
Baton czekoladowy (1 szt. – 57g)	68	31
Pączek (1 szt.)	59	27
Herbatniki (5 szt.)	52	23
Baton z musli (1 szt. – 43 g)	48	22
Orzeszki w czekoladzie (10 szt.)	25	11
Coca cola (1 szklanka)	25	12
Karmelki (5 szt.)	18	8
Lody śmietankowe (1 kulka)	15	7

 

Słone przekąski	Spacer (min.)	Jazda na rowerze (min.)
Popcorn (100g)	103	47
Paluszki, Solniki (pół paczki – 50g)	47	21
Chipsy ziemniaczane (małe opak. – 25g)	33	15
Orzeszki ziemne (20g)	27	12
Krakersy (5 szt.)	11	5

Drobne aktywności radą na drobne przyjemności

Gdy zdarzy nam się mały dietetyczny grzeszek, postarajmy się
również o odpowiednią ?pokutę?. Zrezygnujmy z jazdy autobusem do naszego przystanku,
by ostatnie 1-2 przystanki przejść dynamicznym spacerem. W pracy, zrezygnujmy z
windy, a przy sprzyjającej pogodzie jak najczęściej korzystajmy z roweru.
Drobne aktywności mogą istotnie zmniejszyć negatywne skutki nadużywania przez
nas drobnych przyjemności. Zwiększając aktywność zapewnimy sobie utrzymanie
stałej masy ciała. Dodatkowo możemy spodziewać się poprawy kondycji fizycznej i
samopoczucia.

 

Marta Kielak

Dietetyk

(more…)

Przyszłym matkom niezbędnych rad udziela dr Ewa Zarudzka ginekolog – położnik.

 

(more…)

Jesteś aktywna seksualnie? Jeśli tak, to wiedź, że m.in. z

aktywnością seksualną wiąże się ryzyko wystąpienia wirusa HPV, a w związku z tym, raka szyjki macicy.

 

Czym jest wirus HPV?

HPV, czyli ludzki wirus brodawczaka (Human Papilloma Virus) uznaję się za jedną z najczęstszych przyczyn zakażeń narządów płciowych. Zarażenie HPV uważa się za najważniejszy czynnik ryzyka, prowadzący do rozwoju zmian dysplastycznych oraz raka szyjki macicy.

 

Rak szyjki macicy a wirus HPV

Rok do roku, w Polsce rak szyjki macicy dotyka ponad trzy tysiące kobiet. Główną przyczyną tak dużego wskaźnika zachorowań jest brak dostatecznej i prawidłowo przeprowadzonej profilaktyki. Badania wykazały, że ponad 90 % zachorowań na inwazyjnego raka szyjki macicy wiąże się z obecnością u chorych DNA VPH.

[[OPENX]]

Statystycznie, około 75 procent aktywnych seksualnie kobiet w pewnym okresie życia, ulega zakażeniu wirusem HPV, ale w 80 proc. przypadków ich organizmy same eliminują infekcję. Około 20 proc. z zarażonych nie radzi sobie z wirusem i to właśnie ta grupa kobiet jest najbardziej narażona na rozwój raka szyjki macicy.

Największą wykrywalność wirusa HPV notuje się u kobiet w grupie wiekowej 15-25 lat. Wiąże się to z największą w tym okresie aktywnością seksualną, a co za tym idzie, większą niż przeciętna liczbą partnerów seksualnych. Dodatkowo, młode kobiety nie wykazują wystarczającej odporności na tego typu zakażenia. Wraz ze wzrostem wieku kobiet, zaobserwowano stały spadek częstości występowania infekcji HPV.

Zdążyć na czas

Największa wykrywalność raka szyjki macicy dotyczy kobiet w wieku 40-55 lat. Jak każdy nowotwór, w początkowym stadium zlokalizowany jest w formie nacieku miejscowego. Szybko podjęte leczenie, na wczesnym stadium choroby, np. chirurgiczne, daje możliwość wycięcia nowotworu w granicach zdrowej tkanki, co zapewnia wyleczenie. Wcześnie podjęta ingerencja jest mało inwazyjna, nie okalecza kobiety i nie skutkuje bezpłodnością.

W przypadku bardzo zaawansowanych zmian, czyli naciekania zmian na całą szyję macicy, a nawet okoliczne narządy, niezbędne jest wycięcie całej macicy, przydatków, a czasami okolicznych tkanek, np. jelita grubego.

Odpowiednio szybka reakcja i podjęcie leczenia operacyjnego znacznie ogranicza ryzyko wznowienia raka w przyszłości. Niestety u osób po przebytej infekcji HPV może dojść do powtórnego zakażenia wirusem, a w konsekwencji, powtórnego powstania zmian nowotworowych.

 

Ukryte zagrożenie

Niezauważony przez nosicielkę, wirus HPV może być obecny w organizmie kobiety przez kilkanaście lat. Wystąpienie nowotworu szyjki macicy może dojść nawet w kilkanaście lat po zakażeniu, ale ginekolodzy i onkolodzy mają do czynienia z jego symptomami także u młodych kobiet. Coraz częściej problem ten dotyczy kobiet trzydziesto-, trzydziesto-kilkuletnich.

Joanna Majorkiewicz

Konsultacja medyczna: lek. med. Paweł Wójcik, Nucleagena

(more…)

Lekarze mają wątpliwości, co do przyczyn jej powstania.
(more…)

Czasem najprostsze metody przynoszą najbardziej oczeki
(more…)

Leczenie otyłości powinno przebiegać pod kontrolą specjalisty lekarza, dietetyka.
(more…)

Doskwiera Ci nadwaga lub otyłość? Poszukujesz diety cud? Nie licz na to. Odchudzanie to złożony proces, który musi trwać.
(more…)

Czym jest prostata? Czy mam problemy z prostatą? Jak to się dzieje, że ja mam problemy a nikt w mojej rodzinie wcześniej ich nie miał? Czy będę musiał chodzić z cewnikiem? To tylko niektóre pytania, z jakimi spotykamy się w naszej codziennej praktyce lekarskiej.

Autor: Artur Smogór, lekarz urolog

Rozpoznanie łagodnego rozrostu prostaty (stercza). Prostata to łacińskie miano gruczołu krokowego. Jednak jest ono najczęściej używane przez Polaków do określenie choroby, na którą zapada mężczyzna w podeszłym wieku, związanej z oddawaniem moczu. Określenie w żaden sposób nie uwzględnia istnienia różnych, niezależnych od siebie chorób gruczołu krokowego. Te jednostki chorobowe nie są przez większość chorych rozróżniane. Spróbujmy zatem przybliżyć i naświetlić problem.

[[OPENX]]

Na początek kilka skrótów, z którymi możecie się Państwo zetknąć:

• łagodny rozrost stercza – BPH (benign prostatic hyperplasia),
• rak stercza – PC (prostate cancer),
• swoisty antygen sterczowi – PSA (prostate-specific antigen),
• objawy z dolnych dróg moczowych (wymienione niżej) – LUTS (low urinary tract symptoms).

W Polsce 4 miliony mężczyzn ma objawy sugerujące istnienie łagodnego rozrostu stercza. Zmiany mikroskopowe charakterystyczne dla tej choroby występują u ponad 60 proc. sześćdziesięciolatków. Jednocześnie rozpoznajemy 4 tysiące nowych przypadków raka stercza rocznie. Wynika stąd, że ogromną większość stanowią pacjenci z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego.

Na czym zatem polega problem? Czemu, skoro mamy wyjaśnić zagadnienie łagodnego rozrostu stercza, zajmujemy się rakiem?

Otóż odpowiedzią są objawy.

Nie ma, przynajmniej w początkowej fazie rozwoju choroby, swoistych objawów raka stercza. Inaczej mówiąc, chory przychodzący do urologa będzie zgłaszał objawy, które mogą występować w obu schorzeniach (łagodnym raku i przeroście stercza). Co za tym idzie, praktycznie wszystkie wysiłki lekarza będą zmierzały do wykluczenia raka stercza.

 

Kiedy trzeba się udać do lekarza?

Objawy świadczące o konieczności udania się do urologa są to:

• nagłe parcie na mocz,
• częstomocz, także nocny,
• nietrzymanie moczu,
• oczekiwanie na mocz,
• słaby strumień moczu,
• wydłużony czas opróżniania pęcherza,
• wysilanie się podczas oddawania moczu (używanie tłoczni brzusznej),
• uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza,
• czas występowania objawów,
• choroby współistniejące.

Co czeka pacjenta udającego się do specjalisty?

Po zebraniu wywiadu lekarskiego pacjent jest badany. Jedyną możliwą drogą pełnego badania gruczołu krokowego jest odbytnica. Tylko tędy możemy do niego dotrzeć. Bardzo często jestem pytany o konieczność tego typu badania. Odpowiedź może być tylko jedna. Badanie palcem przez odbytnicę (DRE) jest niezbędne. Musimy dotknąć stercza by ocenić jego wielkość, spoistość, elastyczność i równość powierzchni. Kontrola palcem, wykonana przez doświadczonego urologa jest równie istotna jak pozostałe badania diagnostyczne. Nie można jej też niczym zastąpić.

Badanie wykonywane w dalszej kolejności to zawartość we krwi swoistego antygenu sterczowego (PSA). Substancja ta jest produkowana przez gruczoł krokowy i wydzielana do nasienia, aby je upłynnić po ejakulacji (wytrysku). U zdrowych mężczyzn znajduje się we krwi, w stężeniu nie przekraczającym 4 ng/ml. Nie jest to marker (parametr) nowotworowy. Podwyższony poziom PSA wskazuje, że w sterczu toczy się jakiś proces chorobowy i że należy to wyjaśnić. Przy stężeniu PSA przekraczającym 4 ng/ml prawdopodobieństwo rozpoznania raka stercza wynosi ok. 20-25%, jeśli PSA jest wyższe niż 10 ng/ml – wzrasta do 50%.

Z całą pewnością nie można rozpoznać raka stercza tylko na podstawie PSA i badania palcem przez odbytnicę. Konieczna jest biopsja (pobranie próbki) stercza i badanie histopatologiczne (badanie mikroskopowe).

Kolejne wykonywane badanie to ultrasonografia. Badanie USG przez jamę brzuszną określa wielkość stercza i ilość moczu zalegającego po opróżnieniu pęcherza. Pacjenci z dużym gruczołem krokowym mogą mieć bardziej nasilone objawy, a także wcześniej może u nich dojść do zatrzymania moczu. Oceniamy również wielkość stercza podczas kontroli postępów leczenia.

Objętość zalegającego po mikcji (oddaniu moczu) moczu pozwala określić grupę chorych, u których szanse na skuteczne leczenie zachowawcze są niewielkie i należy wcześniej pomyśleć o wyborze leczenia operacyjnego.

Po postawieniu rozpoznania chory jest kwalifikowany do obserwacji, leczenia zachowawczego lub operacyjnego. Tylko 20 proc. pacjentów zgłaszających się do lekarza z powodu objawów z dolnych dróg moczowych jest operowana.

 

Artur Smogór

lekarz urolog

(more…)