Blog

  • Leki przeciwalergiczne – jak je stosować?

    W leczeniu alergii coraz powszechniej
    stosuje się leki dostępne bez recepty (tzw. OTC).
    (more…)

  • Co szkodzi zębom? Uwaga na napoje


    Puszka na biurku, butelka w samochodzie. Kto z nas nie pije słodkich
    napojów gazowanych?
    (more…)

  • Apteki internetowe – legalna taniocha

    Leki z dostawą do
    łóżka? Niemożliwe? A jednak.
    Dziś,
    nie wychodząc z domu, możemy kupić leki bez recepty. I co najważniejsze, dużo
    taniej.

     

    Od kilku lat w Polsce rozpowszechniają swą działalność
    apteki internetowe. Do ich działalności nie wszyscy są przekonani. Wątpliwości
    mają lekarze, farmaceuci, pacjenci. Mimo tego sprzedaż leków przez Internet
    kwitnie, a liczba wirtualnych aptek rośnie. Nie przekonanych, przekonuje cena.
    W aptece internetowej, jest po prostu
    dużo, dużo taniej.

    Pierwsi w zażywaniu

    W Polsce popularność zakupów
    przez Internet stale rośnie. Polacy doceniają wygodę tego typu transakcji, a co
    najważniejsze możliwe do osiągnięcia oszczędności. Na tych samych korzyściach
    bazują e-apteki. Biorąc pod uwagę ilość zażywanych przez nas leków, możliwość
    zaoszczędzenia na często zażywanym preparacie może być doceniona. W 2006 roku
    wydatki na leki w naszym kraju wyniosły 2,6 proc. PKB, co okazało się najwyższą
    wartością w całej Europie (źródło, publikacja: System Ochrony Zdrowia).

    Dzięki
    niższym cenom i możliwej dostawie do domu, apteki internetowe zwiększają
    dostępność leków. Potwierdza to Rafał Wiercioch właściciel apteki Tanie-Leczenie.pl – ceny leków, suplementów i kosmetyków w
    porównaniu z apteką działającą w tradycyjnych warunkach są o wiele niższe, co
    nie powinno dziwić, ponieważ takie same różnice można zaobserwować w innych
    branżach. Plusem oprócz oszczędności jest wygoda i łatwość zakupów oraz co
    najważniejsze szeroka oferta. W związku z tym, że współpracujemy z największymi
    hurtowniami w kraju jesteśmy w stanie sprowadzić każdy preparat dostępny na
    rynku.


    Kupując leki przez Internet zwróć uwagę na:
    • Przesyłkę – jeśli
      opakowanie leku zostało naruszone lub jego stan budzi Twoje wątpliwości, zwróć
      przesyłkę osobie dostarczającej lub odeślij ją do apteki
    • Zezwolenie
      sprawdź czy apteka, w której zamawiasz preparat opublikowała na swojej stronie
      zezwolenie na prowadzenie apteki
    • Poradę farmaceuty
      – jeśli potrzebujesz dodatkowych informacji, zadzwoń lub wyślij zapytanie do
      farmaceuty przed złożeniem zamówienia.
    • Odbiór – Jeśli to
      możliwe, odbierz zamówiony lek osobiście.

     

    W Europie Zachodniej sprzedaż
    leków przez Internet jest czymś normalnym i akceptowanym. W 2006 roku rynek ten
    wynosił tam 7-8 proc, z prognozą 10 procentową na kolejne lata. Analitycy rynku
    twierdzili wówczas, że podobny udział w rynku sprzedaży leków odnotują w
    najbliższej przyszłości polskie apteki internetowe.

    Senat za e-aptekami

    Historia polskiego biznesu e-aptecznego nie była prosta. Gdy
    w lutym 2007 roku Sejm odrzucił poprawkę do nowelizacji prawa farmaceutycznego,
    która dopuszczała wysyłkowej sprzedaży leków bez recepty, wydawało się, że los
    aptek internetowych jest przesądzony. – Polska nie jest jeszcze gotowa na taki
    rodzaj sprzedaży leków – mówiła wówczas przewodnicząca sejmowej komisji
    zdrowia, Małgorzata Stryjewska z PIS.

    Rozwój e-aptek wspierała
    natomiast Platforma Obywatelska. – Ceny leków w e-aptekach są nawet o 30 proc.
    tańsze. To zwiększa dostępność leków – przekonywali posłowie PO. Biorąc pod
    uwagę niechęć PiS do e-aptek oraz posiadaną wówczas większość w Senacie i piastowany
    przez Lecha Kaczyńskiego urząd Prezydenta, wydawało się, że decyzja Sejmu
    będzie decyzją ostateczną.

    Nieoczekiwanie, miesiąc później
    Senat wprowadził, a Sejm zatwierdził, poprawkę do prawa farmaceutycznego, która
    dopuszczała sprzedaż wysyłkową leków bez recepty przez apteki i punkty
    apteczne. Warunki sprzedaży miał określić minister zdrowia w oddzielnym
    rozporządzeniu.

    W maju 2008 roku weszło w życie
    rozporządzenie ministra zdrowia, określające warunki sprzedaży. – Wszystkie
    e-apteki muszą udostępnić na swojej stronie PDF-a z pozwoleniem na prowadzenie
    apteki ogólnodostępnej. Dokument określa również obowiązek e-aptek co do
    przechowywania leków, organizowania wysyłek, stosowania odpowiednich warunków
    transportu, które odpowiednio zabezpieczą preparaty – mówi Rafał Wiercioch, z
    apteki Tanie-leczenie.pl

    Taniej niż w markecie

    W Stanach Zjednoczonych, leki przez Internet kupuje co piąta
    osoba. W Wielkiej Brytanii udział e-aptek w sprzedaży leków sięgnął 7 proc. a w
    Niemczech dopuszczono nawet sprzedaż leków na receptę. Obecne prawo europejskie
    umożliwia wprowadzenie ograniczeń w poszczególnych państwach wspólnoty, na
    wysyłkową sprzedaż leków na receptę, z czego korzysta większość krajów.
    Dostępnymi bez recepty lekami z kategorii OTC, zgodnie z europejskim prawem,
    przez Internet można handlować w całej Europie. Kto wie, być może za kilka lat,
    także leki na receptę będą dostarczane nam wprost do łóżka.

    Tyle zaoszczędzisz !

    Preparat

    Cena w klasycznej
    aptece

    Cena w e-aptece

    Oszczędność

    Cellasene x 60

    190 zł

    116,00 zł

    74,00 zł

    Biocell x 60

    115 zł

    75,00 zł

    35,00 zł

    Permen x 30

    56 zł

    35,00 zł

    21,00 zł

    Hepatil x 40

    13 zł

    8,90 zł

    4,10 zł

    Revalid x 90

    49 zł

    35,00 zł

    14,00 zł

    Źródło: www.tanie-leczenie.pl

     

     

    (more…)

  • Z czym nie łączyć leków

    Pizza, pepperoni, marynowane śledzie, sok grejpfrutowy. Nie, to nie nowa dieta cud, ale przykład produktów, których nie powinniśmy spożywać przy zażywaniu niektórych leków. Czego jeszcze nie powinniśmy łączyć z lekami?

     


    Autor: Ewa Szwedo, mgr farmacji – Apteka pod Różami

    Większość ludzi nie zastanawia się nad tym, w jaki sposób zażywa swoje leki. Tymczasem napój, którym tabletki są popijane, lub żywność jedzona wraz z lekami może wywołać nieoczekiwane, wręcz fatalne skutki. Jakie?

    Ser żółty, pizza, pepperoni lub marynowane śledzie w połączeniu z lekami antydepresyjnymi mogą spowodować nadciśnienie.

    Cytrusy

    Sok grejpfrutowy zawiera składniki zwane flawonoidami, które wywierają duży wpływ na metabolizm wielu leków. Okazuje się również, że wpływają na działanie ważnych enzymów wątrobowych. W związku z tym sok grejpfrutowy może dramatycznie zwiększyć stężeniu wielu leków we krwi, a tym samym nasilić ich działanie lub zwiększyć ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych. Przy połączeniu soku grejpfrutowego z niektórymi lekami przeciwalergicznymi może dojść do niebezpiecznych nieregularności w pracy serca.

    Sok pomarańczowy natomiast może wpływać na wchłanianie aluminium z niektórych popularnych leków przeciw nadkwaśności, a nadmierny poziom aluminium ma bezpośredni związek z chorobą Alzheimera.

    Substytuty soli

    Ludzie często wmawiają sobie, że pewne pokarmy są wyjątkowo zdrowe. Przykładem zdrowej żywności mogącej wyrządzić szkodę są substytuty soli. Wiele osób jest świadomych, że zbyt duża ilość soli w diecie może być niebezpieczna (może prowadzić do podwyższonego ciśnienia) i w wyniku tej wiedzy ludzie troszczący się o swoje ciśnienie stosują produkty zastępujące sól kuchenną. Jest to dobry pomysł pod warunkiem, że nie zażywają oni leków, których działanie prowadzi do zwiększenia poziomu potasu w organizmie. Nadmiar potasu prowadzi bowiem do nieregularności pracy serca.


    Warzywa i wątróbka

    Brokuły, brukselka, wątróbka czy szpinak są bogate w witaminę K i mimo, że są rzeczywiście wysoko wartościowe to w połączeniu z niektórymi lekami przeciwzakrzepowymi stwarzają niebezpieczeństwo powstania zagrażających życiu zakrzepów w płucach, w mózgu czy też w sercu.

    Mleko i nabiał

    W świadomości ludzi dbających o swoją dietę ugruntował się pogląd, że mleko i nabiał mają wiele zalet, i są szczególnie ważne dla kobiet usiłujących utrzymać odpowiedni poziom wapnia w organizmie. Produkty nabiałowe mogą jednak wchodzić w interakcje z pewnymi antybiotykami, czyniąc je właściwie bezużytecznymi.

    Grillowanie mięso

    Bardzo dziwną interakcją pomiędzy żywnością a lekami jest wpływ mięsa opiekanego nad węglem drzewnym na działanie leków przeciwastmatycznych. Substancje powstające podczas rumienienia mięsa w trakcie grillowania sprawiają, ze wątroba pracuje intensywniej i szybciej. Oznacza to, że niektóre leki, szczególnie teofilina, mogą nie działać tak dobrze jak powinny. Może to doprowadzić do zaostrzenia objawów lub napadu astmy.

    Jeżeli nie posiadamy informacji, czy nasz lek należy przyjmować z pożywieniem czy też bez, a także czy istnieją jakieś specyficzne pokarmy i napoje, które mogą wpływać na skuteczność specyfiku – powinniśmy poprosić o radę lekarza, farmaceutę i uważnie przeczytać ulotkę dołączoną do zakupionego leku.

     

    Ewa Szwedo, mgr farmacji

    Apteka pod Różami

     

    (more…)

  • Biopsja nerki

    Metoda ta jest często stosowana w diagnozowaniu chorób nerek. Pozwala na właściwe rozpoznanie choroby i rozpoczęcie odpowiedniego leczenia. Poniżej znajdziesz jak przebiega biopsja i kto może się jej poddać.

     

    Kons., dr n. med. Grzegorz Senatorski

    Instytutu Transplantologii Akademii Medycznej w Warszawie

     

    Co to jest biopsja nerki?

    Biopsja jest to badanie, w którym pobiera się materiał biologiczny z chorobowo zmienionych tkanek. Biopsja nerki jest najpopularniejszym typem biopsji. Jest aktualnie podstawową metodą diagnostyczną miąższowych chorób nerek. Innego rodzaju biopsje takie jak: biopsja wątroby czy prostaty to badania diagnozujące nowotwory. Natomiast biopsja nerki ma za zadanie wykryć inne choroby niż zmiany nowotworowe, co nie oznacza, że jest mniej ważna. Lekarze nazywają biopsję nerki ?złotym standardem" w diagnostyce pierwotnych chorób nerek.

    [[OPENX]]

    Biopsja nerki zapewnia precyzyjne rozpoznanie, jak również stanowi podstawę do oceny rokowań i wyboru leczenia w przypadku wielu rodzajów chorób nerek. Wykonuje się ją u chorych z podejrzeniem choroby nerek w celu: postawienia rozpoznania, oceny zaawansowania lub postaci choroby, określenia sposobu leczenia. Ponadto rozpoznanie właściwej choroby nerek ma znaczenie dla doboru optymalnego leczenia immunosupresyjnego, czyli zapobiegającego odrzuceniu przeszczepionego narządu przez organizm biorcy.

    Aparatura

    Już od pewnego czasu, coraz częściej wykonanie biopsji nerki odbywa się pod kontrolą ultrasonografii. Zatem w badaniu często uczestniczy radiolog. Współpracuje on z nefrologiem, który ma za zadanie przy pomocy igły pobrać fragment nerki. Uczestnictwo w zabiegu diagnostycznym radiologa, ma na celu minimalizację działań ubocznych dla pacjenta. Radiolog obserwuje cały zabieg przy pomocy ultrasonografu.

    W biopsji nerki wykonanej pod kontrolą USG, używa się odpowiednio dobranej głowicy (wybór zależy od masy ciała pacjenta oraz jego wieku). Głowica jest to część ultrasonografu, którą lekarz przesuwa po ciele pacjenta celem uzyskania obrazu na swoim monitorze. Przed zabiegiem nakłada się na nią sterylny żel dla lepszego kontaktu głowicy ze skórą pacjenta. Lekarz musi też wybrać odpowiednią grubość igły.

    Zasady i technika zabiegu

    1.Wskazania do biopsji nerki:

    • ostra niewydolności nerek,
    • przewlekła niewydolności nerek,
    • krwinkomocz (zawartość krwinek czerwonych w moczu przekracza 100 tyś./ml)
    • białkomocz (dobowa utrata białka z moczem przekraczająca 2g/dobe)
    • zespół nerczycowy (zespół objawów chorobowych spowodowanych nadmierną utratą białka z moczem)
    • pogorszenie czynności nerki przeszczepionej.

    2. Przeciwwskazania do biopsji nerki:

    a. Przeciwwskazania bezwzględne:

    • zaburzenia krzepnięcia krwi
    • podwyższone skurczowe ciśnienie tętnicze > 160 mm Hg
    • podwyższone rozkurczowe ciśnienie tętnicze > 95 mm Hg
    • brak zgody chorego
    • nowotwór skóry lub tkanek na przebiegu wkłucia

    b. Przeciwwskazania względne:

    • jedna czynna nerka
    • nerki o zmniejszonej wielkości < 9 cm
    • zakażenie nerek (odmiedniczkowe zapalenie nerek, ropień nerki)
    • guz nerki lub torbiele
    • wodonercze
    • masywna otyłość
    • ciąża

    Jeżeli nefrolog po zapoznaniu się ze wskazaniami i przeciwwskazaniami, które występują u danego pacjenta, podejmie decyzję o wykonaniu biopsji, musi następnie uzyskać zgodę chorego na zabieg.

    W ramach przygotowania do biopsji oznacza się grupę krwi pacjenta, wykonuje morfologie krwi z ilością płytek oraz koagulogram.

    Pacjent w dniu zabiegu powinien być na czczo.

    Opis zabiegu

    W trakcie zabiegu lekarz powinien informować pacjenta na bieżąco o wykonywanych czynnościach.

    Chory kładzie się w pozycji na brzuchu z wałkiem lub ze zwiniętym kocem pod brzuchem. Ma to na celu zapobiegnięcie przemieszczeniu się nerki w trakcie biopsji, a także ułatwienie lekarzowi prowadzącemu badanie wygodne przyłożenie głowicy.

    Następnie wykonuje się badanie nerek, które ma ostatecznie wykluczyć istnienie przeciwwskazań do biopsji. W czasie tego badanie lekarz określa też miejsca wkłucia. Wycinek pobiera się zwyczajowo z nerki lewej.

    Po dojściu igły do torebki nerki, pacjent ma za zadanie wstrzymać oddech w momencie wkłucia.

    Bezpośrednio po pobraniu patolog dokonuje wstępnej oceny pobranego materiału po lupą lub w mikroskopie preparacyjnym.

    Zazwyczaj pobiera się dwa wycinki. Robi się to w tym celu, by uzyskać dostateczną ilość materiału do oceny za pomocą mikroskopu świetlnego, fluorescencyjnego i w wybranych przypadkach do mikroskopu elektronowego.

    Po biopsji zaleca się leżenie przez 2 godziny na brzuchu z podłożonym wałkiem, a następnie co najmniej przez 8 do 12 godzin pozostanie w łóżku.

    Pomimo, że większość powikłań po biopsji nerki pojawia się w ciągu 9 godzin, preferowana jest dobowa obserwacja szpitalna. Powikłania nie są jednak częste, ale przy każdym inwazyjnym zabiegu diagnostycznym należy mieć na uwadze ryzyko ich wystąpienia.

    Konsultacja

    Dr n. med. Grzegorz Senatorski

    Klinika Immunologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych

    Instytutu Transplantologii Akademii Medycznej w Warszawie

    (more…)

  • Steroidy (sterydy)

    Steroidy są obecnie jedną z najczęściej stosowanych klas leków. Stosuje się je w terapii wielu chorób o charakterze zapalnym. Wysokiej skuteczności działania tych leków towarzyszą silne działania uboczne. Poznaj zalety i wady leczenia sterydami.

    Konsultacja: Dr n. med. Grzegorz Senatorski

    Bilans korzyści i zagrożeń

    Steroidy (znane do niedawna głównie jako ?sterydy"), czyli glikokortykoidy, należą do najsilniejszych środków o działaniu przeciwzapalnym, którymi dysponuje lekarz. Z chwilą włączeni steroidów do leczenia głównym ?zmartwieniem" lekarza staje się rozumne bilansowanie korzyści, jakie niosą te leki w leczenie, w stosunku do zagrożeń, które jednocześnie stwarzają. W stosunku do innych leków bilans ten jest zazwyczaj nieistotny.

     

    [[OPENX]]

    Zakres i nasilenie objawów ubocznych przy stosowaniu hormonów steroidowych są wprost proporcjonalne do dawki i czasu leczenia. Im dłużej trwa leczenie tym większe tym bardziej odczuwalne dla pacjenta są działania uboczne. Nawet decyzja o jego przerwaniu wymaga planowego i stopniowego zmniejszania dawek leku. Możliwe jest wystąpienie wtórnej niewydolności kory nadnerczy spowodowane hamującym wpływem podawanych leków na wydzielanie własnych hormonów. Co istotniejsze, może też dojść do nagłego zaostrzenia choroby zapalnej, która była przyczyną włączenia steroidów. Z tego powodu leki te muszą być odstawiane stopniowo, co wymaga świadomej współpracy chorego.

    Zastosowanie

    Leki steroidowe stosuje się w następujących chorobach:

    • Astma oskrzelowa

    W przebiegu astmy dochodzi do zapalenia dróg oddechowych w wyniku działania substancji uczulających (alergenów) lub czynników nieimmunologicznych jak wysiłek, wdychanie zimnego powietrza lub narażenie na drażniące opary chemiczne. Rozwijająca się odpowiedź organizmu prowadzi do odwracalnego zwężenia dróg oddechowych i pogorszenia warunków wymiany gazowej. Może to prowadzić do niewydolności oddechowej. Steroidy zmniejszają wytwarzanie przez komórki immunologiczne cytokin i licznych innych białek, których podwyższone stężenia we krwi towarzyszą rozwojowi reakcji astmatycznej. Pomimo dostępności nowych leków przeciwastmatycznych, sterydy pozostają podstawową formą terapii w tej chorobie. Znajdują zastosowanie zarówno w leczeniu stanów astmatycznych (podawane dożylnie w dużych dawkach), jak i w terapii przewlekłej (formy wziewne). Aerozole mają jedynie działanie miejscowe, a ich stosowanie pozbawione jest ogólnych działań ubocznych.

    • Przewlekła obturacyjna choroba płucna (POCHP)

    Choroba ta cechuje się utrwalonym zmniejszeniem objętości i natężenia wydychanego powietrza. Chociaż sterydy są często stosowane w leczeniu POCHP, nie jest jasne, czy istotnie wpływają na przebieg leczenia jej zaostrzeń u osób hospitalizowanych z tego powodu. Ich ograniczony wpływ na przebieg POCHP tłumaczy się mniejszą niż w astmie wrażliwością na sterydy populacji komórek zapalnych odgrywających rolę w powstaniu POCHP.

    • Alergia

    Zarówno katar sienny (sezonowy) jak i całoroczny dobrze odpowiadają na leczenie steroidami. W obu przypadkach czynniki wywołujące i opisywane immunologiczne mechanizmy rozwoju choroby są analogiczne jak w astmie oskrzelowej. Glikokortykoidy doustne są stosowane w leczeniu alergicznego nieżytu nosa, ponieważ skutecznie hamują jego objawy. Coraz częściej stosuje się jednak steroidy wziewne w postaci aerozolu do nosa.

    • Schorzenia dermatologiczne

    Steroidy znalazły wiele zastosowań w klinikach dermatologicznych. Okazały się skuteczne w ograniczaniu objawów chorób skóry o charakterze alergicznym i związanych ze zjawiskiem autoimmunizacji, czyli nieprawidłową reakcją układu odpornościowego, która polega na kierowaniu komórek obronnych przeciw własnym tkankom. Należą do nich: atopowe zapalenie skóry, łuszczyca i łojotokowe zapalenie skóry. Istotnym postępem było wynalezienie modyfikacji chemicznych preparatów steroidowych do stosowania zewnętrznego (m.in. steroidy fluorowane), które cechują się wybitnie zwiększoną skutecznością działania. Najistotniejszym działaniem ubocznym maści sterydowych jest zanik skóry i tkanki podskórnej, który występuje przy przewlekłym stosowaniu i dotyczy szczególnie tzw. steroidów fluorowanych.

    • Reumatoidalne zapalenie stawów (RA)

    U chorych dochodzi do zapalenia kaletek maziowych i do obrzęków, postępującej destrukcji i bolesności stawów. Pacjenci są początkowo leczeni niesterydowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), które często okazują się nie w pełni skuteczne. Postęp choroby zmusza do zastosowania glikokortykoidów, które zwykle okazują się skuteczne w ograniczeniu stanu zapalnego. Glikokortykoidy, wpływając na przebieg zjawisk immunologicznych i zapalnych, niestety nie mają wypływu na zmiany strukturalne, do których dochodzi w przebiegu RA. Przeciwnie – ich wpływ na gospodarką wapniowo-fosforanową sprawia, że przy długotrwałym stosowaniu układ kostno-stawowy ulega dalszemu uszkodzeniu.

    • Przeszczepianie narządów

    Steroidy od ponad czterech dziesięcioleci stanowią podstawowy składnik schematów leczenia po przeszczepieniu narządów. Ze względu na zdolność hamowania odpowiedzi immunologicznej na przeszczep na wszystkich jej etapach oraz reakcji ostrego odrzucania, stosowane są zarówno w leczeniu indukcyjnym (bezpośrednio po przeszczepieniu w wysokich dawkach), w leczeniu podtrzymującym (zazwyczaj w dawkach minimalnych), jak i w leczeniu epizodów ostrego odrzucania w tzw. pulsach. Od niedawna, ze względu na wprowadzenie nieco skuteczniejszych leków immunosupresyjnych istnieją, w wybranych przypadkach, możliwości odstawienia glikokortykoidów również w najliczniejszej grupie chorych po przeszczepieniu nerek.

    • Choroby zapalne jelit

    Przyczyny chorób zapalnych jelit nie są poznane, chociaż wiadomo, że istotną rolę w ich rozwoju odgrywa proces autoimmunologiczny. U chorych stwierdza się obecność autoprzeciwciał przeciw śluzówce jelita. Steroidy są skuteczne i często stosowane w terapii wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i chorobie Crohna. Przewlekły charakter tych schorzeń powoduje konieczność długotrwałego leczenia i przy stosowaniu sterydowych preparatów doustnych, rozwój działań ubocznych. Dostępne są jednak preparaty o przeważającym działaniu miejscowym i podlegające degradacji w wątrobie zanim dostaną się do krążenia systemowego.

    Objawy uboczne leczenia sterydami:

    • osteoporoza,
    • opóźnienie gojenia się ran,
    • zmiany nastroju i objawy psychotyczne,
    • miopatia (czyli uszkodzenie i zmniejszenie siły mięśni),
    • cukrzyca posterydowa,
    • niekorzystna przebudowa tkanki tłuszczowej.

    Konsultacja

    Dr n. med. Grzegorz Senatorski

    Klinika Immunologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych

    Instytutu Transplantologii Akademii Medycznej w Warszawie.

    (more…)

  • Chrapanie

    Traktujemy je jako uciążliwą dla otoczenia przypadłość. Pytamy: Jak przestać chrapać? Czy można jakoś zaradzić chrapaniu? Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że chrapanie może być groźne dla zdrowia. O tym jak je leczyć, rozmawiamy z Dr n. med. Wojciechem Kukwą.

     

     

    Dominika Glinka: Panie doktorze, czym jest chrapanie?

    Dr n. med.Wojciech Kukwa:

    Wszyscy zdajemy sobie z grubsza sprawę, czym jest chrapanie. Zapewne każdy z nas w życiu spotkał z tym problemem. Nie bez przyczyny. Jest to najczęstsza dolegliwość występującą w trakcie snu.

    Mówiąc bardziej fachowym językiem, jest to rodzaj zjawiska akustycznego, które bierze się drgań wiotkich części gardła (przede wszystkim podniebienia miękkiego oraz języczka). Gdy śpimy, dochodzi do zwiotczenia mięśni gardła, podniebienia miękkiego, a cieśń gardła zwęża się i w związku z tym przepływające powietrze może dodatkowo wprawiać elementy gardła w drgania. Chrapanie to zaś dźwiękowy efekt tych drgań.

    [[OPENX]]

    Warto pamiętać, że w kontekście problemu chrapania bardzo ważna okazuje się być prawidłowa drożność nosa. Można to zaobserwować w czasie zwykłego przeziębienia, gdy dochodzi do zablokowania nosa. Wówczas skutkiem tego rodzaju blokady staje się nasilone chrapanie.

    Czy chrapanie to choroba?

    Chrapanie jest nie tylko uciążliwe. Osoby, które mieszkają z kimś, kto chrapie, zdają sobie sprawę z istoty zdrowego i mocnego snu. Chrapanie nie dotyka jednak jedynie bliskich osób. Zakłóca ono przede wszystkim normalny sen osoby chrapiącej. Jego odpoczynek nocny staje się nieefektywny.

    Samo chrapanie może nie być zupełnie obojętne dla zdrowia. Nie jest tak, że chrapiący szkodzi jedynie innym, którzy mają problemy ze zmrużeniem oka.

    W czasie chrapania dochodzi do gorszego dotlenienie organizmu, a po przebudzeniu osoba chrapiąca odczuwać może bóle głowy, zmęczenie oraz senność.

    Najnowsze badania dowodzą, że chrapanie ma również negatywny wpływ na serce i naczynia mogąc podwyższać ciśnienie tętnicze.

    Chrapiące dzieci rozwijają się gorzej niż ich rówieśnicy. Okazuje się, że u takich dzieci występują zaburzenia w przepływie krwi w naczyniach mózgu. Wypadają one też zdecydowanie gorzej od zdrowych dzieci w testach sprawnościowych i ogólnorozwojowych.

    Z kolei kobiety w ciąży, które narzekają na chrapanie (szacuje się, że jest to problem nawet 35 proc. kobiet w ciąży), rodzą dzieci z mniejszą masą ciała i w gorszej formie fizycznej. Częściej dochodzi u nich też do powikłań III trymestru ciąży jakimi są nadciśnienie tętnicze, czy tzw. rzucawka.

    Chrapanie jest jednak związane też z problemami męskimi. Jak pokazują statystyki mężczyźni, u których występują zaburzenia oddychania podczas snu (czyli chrapanie i bezdechy), zdecydowanie częściej cierpią na problemy z erekcją. Bezdechy nasilają objawy chorób (np. nadciśnienia, cukrzycy), które same w sobie są czynnikami wywołującymi zaburzenia erekcji. Ponadto, u chorych z bezdechami następuje skrócenie lub wyeliminowanie jednej z faz snu, tzw. snu REM, odpowiedzialnej pośrednio za prawidłowe erekcje.

    Ponadto jest ono uważane za etap na drodze do rozwoju bezdechów. Duża część osób chrapiących już w młodym wieku, stopniowo będzie chorować na bezdech obturacyjny. Obecność chrapanie nie musi oznaczać występowania bezdechów, ale jest ono głównym tego sygnałem Należy dlatego sprawdzić, czy u chrapiącego nie mamy do czynienia z tym niebezpiecznym problemem.

    Każdy chory z opisanymi problemami powinien poddać się badaniu nocnemu. Badanie takie wykonuje się w domu pacjenta i jest ono całkowicie nieinwazyjne. Badanie pozwala stwierdzić, czy podczas snu występują okresy niedotlenienia organizmu. Jeśli tak, konieczna staje się konsultacja u lekarza specjalizującego się w problematyce zaburzeń oddychania podczas snu i odpowiednia terapia.

    Dlaczego chrapią tylko niektóre osoby?

    Statystki potwierdzają że częściej chrapią mężczyźni. Szacuje się, że chrapie nawet 40 procent panów. Oznacza to, że w Polsce około 8 milionów dorosłych ludzi boryka się z tym problemem. Większość z nich wydaje tylko irytujące dźwięki, o różnym natężeniu, które mogą być przerywane zmianą pozycji ciała; inni chrapią zawsze i w każdej pozycji.

    Prawie połowa osób dorosłych chrapie przynajmniej od czasu do czasu. Jedna osoba na cztery chrapie niemal każdej nocy.

    Czy chrapanie trzeba leczyć?

    Powszechnie uważa się, że chrapiący szkodzi jedynie osobom, które muszą przebywać z nim w jednym pomieszczeniu… Jest jednak inaczej! Jak wiadomo, każdej chorobie jest oczywiście lepiej zapobiegać niż ją leczyć. Tak samo jest w tym przypadku. Zaburzenia oddychania w czasie snu rozpoczynają się zwykle od łagodnego chrapania, ale niediagnozowane i nieleczone mogą stopniowo przekształcić się w przewlekły i niszczący organizm proces chorobowy. Dlatego chrapanie powinno się leczyć.

    Koniecznie jest na przykład, by zbadać, czy chrapaniu towarzyszą bezdechy. Ma to znaczenie, ponieważ leczenie chrapania i bezdechów różnią się od siebie. W tym celu należy wykonać badanie nocne.

    Na czym polega to badanie?

    Badanie nocne pozwala określić, czy u pacjenta chrapiącego występują bezdechy. Jak sama nazwa wskazuje, badanie odbywa się w nocy. W czasie jednej takiej nocy monitoruje się u śpiącego pacjenta pewne wybrane parametry. Najważniejszą częścią badania jest ocena wysycenia krwi tętniczej tlenem (tzw. saturacja). Jeśli u pacjenta występuje bezdech, jego następstwem jest przejściowy spadek ilości tlenu we krwi (czyli spadek saturacji). To właśnie przejściowe niedotlenienie organizmu, a w tym serca i mózgu, jest bardzo groźne. Może ono być powodem licznych chorób np. choroby wieńcowej, nadciśnienia tętniczego, zawału czy udaru.

    W badaniu nocnym stosuje się tzw. badanie pulsoksymetryczne.

    Tak, tak właśnie jest. Jego zaletą jest to, że jest ono proste i tanie. Pozwala ono ocenić zaburzenia oddychanie podczas snu. To często stosowane badanie jest nieinwazyjną metodą oznaczania wysycenia krwi tętniczej tlenem. Ocenia się w ten sposób przede wszystkim wspomnianą saturację – czyli wysycenie hemoglobiny tlenem.

    Używane do badania pulsoksymetrycznego urządzenie emituje dwie długości światła. Na podstawie różnego stopnia pochłaniania światła przez utlenowaną i odtlenowaną hemoglobinę, daje się w bardzo precyzyjny sposób określić stopień wysycenia krwi tlenem.

    Badanie trwa całą noc i przede wszystkim rejestruje wysycenie krwi tętniczej tlenem. W sytuacji, gdy występuje bezdech, lub spłycenie oddychania, na przykład w trakcie chrapania, dochodzi do spadku ilości tlenu we krwi. Takie właśnie spadki są rejestrowane przez urządzenie.

    Częste spadki saturacji w czasie snu (za normę uważa się do 30 spadków saturacji w ciągu 6 godzin snu) uznaje się za zagrożenie dla zdrowia. Jeśli w badaniu pulsoksymetrycznym uzyskaliśmy taki wynik, trzeba przejść jeszcze dla potwierdzania pełne badanie snu (jest to tzw. polisomnografia). Takie badanie pozwala ostatecznie określić nasilenie choroby.

    Co zrobić, jeśli okaże się, że chrapaniu nie towarzyszą bezdechy? Jak wygląda w tym przypadku leczenie?

    Leczenie samego chrapania jest tylko zabiegowe. Niestety jak dotąd nie wymyślono preparatów, które skutecznie likwidują chrapanie! W zależności od tego, gdzie tkwi przyczyna chrapania, wykonuje się jeden z wielu możliwych zabiegów. Są to zabiegi wykonywane w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Skuteczność prawidłowo prowadzonego leczenia zabiegowego jest bardzo wysoka i wynosi aż około 90 proc. Doskonałe wyniki leczenia chrapania uzyskuje się przy wykorzystaniu techniki radiochirurgii.

    Polega ona na przeprowadzeniu fal o wysokiej częstotliwości i niskiej temperaturze w miejsce występowania niedrożności. Sposób ten pozwala na poszerzenie drogi dla przepływającego powietrza, poprawienie drożności nosa, a także usztywnienie tkanek miękkich, tak aby nie drgały podczas oddychania. Dzięki takiemu zastosowaniu fal można całkowicie pozbyć się chrapania.

    Zabieg wykonuje się po uprzednim znieczuleniu miejscowym. Cały zabieg trawa około 30 minut i po jego zakończeniu pacjent może o własnych siłach udać się do domu lub powrócić do codziennych obowiązków. Ból i uczucie dyskomfortu po zabiegu są niewielkie trwają od 2 do 3 dni. W ciągu pierwszych dni gojenia chrapanie może się przejściowo nieco nasilić. Możliwe jest, iż zabieg nie wyeliminuje całkowicie chrapania. Często potrzebne jest powtórzenie zabiegu dla uzyskania optymalnego efektu.

    Inne sposoby leczenia chrapania nie są tak precyzyjne jak radiochirurgia. Jej dodatkową zaletą jest to, że wykonane w czasie tego zabiegu drobne nacięcia goją się szybko, a towarzyszący zabiegowi ból nie jest silniejszy od uczucia mrowienia.

    Jeszcze innym sposobem leczenia jest septoplastyka, czyli operacja przegrody nosa. Stosuje się ją zarówno przy leczeniu chrapania jak i bezdechów.

    Operację przegrody nosa wykonuję się zwykle w znieczuleniu ogólnym w warunkach bloku operacyjnego. Czas trwania i stopień trudności operacji zależy przede wszystkim od typu i rodzaju skrzywienia przegrody. Wykonuje się wówczas nacięcie w przedsionku jamy nosa i odwarstwia płaty błony śluzowej, następnie usuwa się lub prostuje zdeformowany fragment przegrody. Ostatnim etapem zabiegu jest stabilizacja przegrody niewidocznymi z zewnątrz płytkami z materiału nieuczulającego, które zapewnić mają dobrą stabilizację i prawidłowy zrost przegrody. Płytki należy usunąć w 7-10 dobie po zabiegu. Wprowadza się także do jam nosa opatrunek. Zapobiega on powstawaniu krwiaka przegrody, jak również nieprawidłowych zrostów i obrzęków. Opatrunek ten zostaje usunięty w ok. 48 godziny po zabiegu.

    Czy tzw. domowe sposoby na chrapanie są skuteczne?

    Jest bardzo wiele preparatów, które mają na celu ograniczenie odgłosu chrapania. Niestety opublikowane jest co najmniej kilka prac, które pokazują, że tego typu leczenie nie jest skuteczne.

    Jaka może być przyczyna chrapania u dzieci?

    Jak pokazuje doświadczenie w większości przypadków przyczyną chrapania i bezdechów jest przerośnięty trzeci migdał. Niekiedy przyczyną może też być przerost migdałków podniebiennych i upośledzona drożność nosa.

    Jeśli zauważymy, że nasze dziecko regularnie chrapie, powinniśmy udać się z nim do laryngologa w celu oceny drożności górny dróg oddechowych. Takiemu dziecku powinno też zostać wykonane badanie nocne, by wykluczyć możliwość bezdechów podczas snu.

    Innym sposobem jest operacja migdałka. Tzw. adenotomia jest rodzajem zabiegu chirurgicznego, w trakcie którego usuwa się patologicznie przerośnięty trzeci migdał, który upośledza oddychanie przez nos.

    Jak każdy zabieg chirurgiczny, także usunięcie przerośniętego migdała niesie ze sobą możliwość komplikacji. Ryzyko ich wystąpienia jest niewielkie, a korzyści z prawidłowo przeprowadzonego zabiegu nieporównywalne. Jednak rodzice powinni być świadomi, że wskutek tego zabiegu może niekiedy nie nastąpić zatrzymanie chrapania czy bezdechów. Wystąpić też mogą czasem krwawienia z nosa, infekcje ucha, zatok lub nosa, sporadycznie dochodzi też do zmiany barwy głosu u dziecka.

    Sam zabieg jest dość prosty. Polega na usunięciu specjalnym narzędziem nadmiaru tkanki migdałka. Występujące podczas zabiegu krwawienie jest zwykle krótkotrwałe i ustępuje samoistnie. Pozostaje za to szybko gojąca się rana niewymagająca żadnego zaopatrzenia chirurgicznego (nie zakłada się szwów). W rzadkich przypadkach silnego krwawienia zakłada się specjalny opatrunek uciskowy na ranę po usuniętym migdałku.

    Tego typu zabieg wykonuje się z reguły w znieczuleniu ogólnym (tzw. narkozie). Mimo iż adenotomia jest zabiegiem krótkim, to znieczulenie ogólne oszczędza dziecku wielu stresów i urazów emocjonalnych związanych z leczeniem i kontaktem z personelem medycznym. Po kilku godzinach, gdy ustępują skutki znieczulenia, mały pacjent może zostać zabrany do domu. Po samym zabiegu najtrudniejsze są pierwsze godziny po narkozie. We wczesnym okresie po zabiegu (5-6 godzin) nie można pić ani jeść. W dalszym czasie (do 5-7 dni) zaleca się odpowiednie ograniczenie diety. Nie wolno podawać dziecku gorących czy drażniących posiłków oraz takich, które mogą uszkodzić gojącą się ranę. Doświadczenie uczy, że niekiedy po zabiegu pojawiają się krwawienia z nosa. Możemy wówczas podać kropelki do nosa dla dzieci. Jeśli jednak krwawienia powtarzają się należy zasięgnąć porady lekarza. Przez następne 7- 10 dni mały pacjent nie powinien również uczęszczać do przedszkola lub szkoły. Zalecane jest także by przez okres około trzech tygodni unikał wysiłku fizycznego dziecka.

    Mówiliśmy dotąd głównie o chrapaniu. Przejdźmy do tematu bezdechu. Czym właściwie jest obturacyjny bezdech senny i dlaczego jest tak niebezpieczny?

    Bezdech jest krótkotrwałą przerwą w oddychaniu, która może prowadzić do bardzo głębokiego niedotlenienia organizmu i w jego następstwie do innych poważnych schorzeń. Jak mówiłem, uważa się, że chrapanie jest wstępnym etapem do wystąpienia bezdechów.

    Oczywiście bezdech należy uznać za duże zagrożenie dla naszego zdrowia. Podczas każdego okresu bezdechu mózg otrzymuje sygnał do obudzenia człowieka ze snu w celu przywrócenia normalnego oddychania. W konsekwencji sen u takiej osoby jest przerywany i wyjątkowo płytki. Jeśli występuje kilkadziesiąt bezdechów w czasie godziny snu, występuje również kilkadziesiąt wybudzeń ze snu, za każdym razem z licznymi dodatkowymi niekorzystnymi tego efektami. Przede wszystkim jednak zawszy, gdy dochodzi do przerwy w oddychaniu, następuje trwającego dłużej lub krócej niedotlenienie tkanek. Dochodzi przez to do wzrostu ciśnienia tętniczego oraz przyspieszenia czynności serca.

    Jakie są konsekwencje nieleczonego bezdechu?

    Konsekwencjami mogą być liczne schorzenia ogólnoustrojowe. W ostatnich latach w toku szeregu badań udało się potwierdzić, iż zaburzenia oddychania podczas snu mogą być przyczyną lub nasilać objawy już istniejących chorób, w tym nadciśnienia tętniczego, nadciśnienia płucnego, choroby niedokrwiennej serca (występowanie bezdechów zwiększa ryzyko zawału), niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca, nietolerancji glukozy, cukrzycy, zespołu metabolicznego, zaburzeń krążenia mózgowego (występowanie bezdechów zwiększa ryzyko udaru).

    W jaki sposób leczy się bezdech?

    Istnieją dwa główne sposoby leczenia bezdechu: protezy powietrznej CPAP i leczenie operacyjne. Dodatkowo, a w zasadzie przede wszystkim u osób z nadwagą konieczna jest normalizacja wagi ciała.

    Najpierw powiem kilka słów o protezie powietrznej CPAP. Otóż ma ona za zadanie w czasie snu wtłaczać przez nos (lub usta i nos) do płuc powietrze pod zwiększonym ciśnieniem. Wówczas wewnątrz gardła ciśnienie staje się większe niż na zewnątrz ciała, co zapobiega zapadaniu się gardła i powstawaniu tym samym bezdechu. Jest to skuteczna metoda postępowania. Jej wadą jest to, że wymaga systematycznego stosowania

    Metoda leczenia operacyjnego jest przeznaczona dla osób ze średnim zaawansowaniem choroby bez nadwagi, chorób serca i krwioobiegu. Polega na prostowaniu skrzywionej przegrody nosa, usuwaniu polipów, usuwaniu przerośniętych migdałków podniebiennych, a także migdałka gardłowego. Zakres wykonywanego świadczenia zależy od konkretnego przypadku. Zazwyczaj zabieg taki przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym.

    Gdzie powinny udać się osoby z tym problemem?

    Leczeniem chrapania zajmują się lekarze laryngolodzy. Jest bardzo wiele metod leczenia chrapania, które mogą zostać tu zastosowane, a ich skuteczność, jak już wspominałem, jest bardzo wysoka.

    Z kolei diagnostyką i leczeniem bezdechów zajmują się zarówno laryngolodzy jak i pulmonolodzy. Niestety w Polsce nadal jest bardzo niewiele pracowni badania snu, gdzie można poddać się pełnemu badaniu, czyli tak zwanej polisomnografii.

    rozmawiała: Dominika Glinka

     

    Dr n. med. Wojciech Kukwa

    Mille Medica Centrum Laryngologii i Alergologii

    Ul. Lanciego 13

    02-782 Warszawa

    www.millemedica.pl

    www.chrapanie-bezdech.pl

     

    (more…)

  • Dna moczanowa – podagra

    Dna moczanowa nazywana również podagrą jest chorobą przewlekłą wynikającą z zaburzeń przemiany kwasu moczowego w organizmie.
    (more…)