Blog

Po zimie, kiedy z konieczności
przebywaliśmy w zamkniętych pomieszczeniach, warto wykorzystać
mobilizujący dla naszych organizmów wpływ promien
(more…)

Zielony, żółty, czerwony. Każdy z nas ma swoje ulubione kolory.
(more…)

Poród – Etap drugi

(more…)

W każdym związku prędzej czy później
pojawiają się nieporozumienia i konflikty. Jakie szczególne zachowania partnera
mogą sprawić, że życie u jego boku przestaje być sielanką? Co musi zrobić nasz
partner, że należy zastanowić się nad związkiem?

Nie ma
ludzi idealnych. Choć niektórzy zakochani mogą temu zaprzeczać, po ulotnieniu
się pierwszego zauroczeniu zaczynamy dostrzegać wady i niedoskonałości swojego
partnera. Jeśli są to drobne ?przewinienia", można się do nich przyzwyczaić i
nauczyć z nimi żyć. Są jednak pewne zachowania i cechy partnera, które mogą
sprawić, że osiągnięcie szczęścia u jego boku będzie niemożliwe.

Oto
te, które powinny zwrócić naszą szczególną uwagę i zmusić do zastanowienia się,
czy rzeczywiście chcemy stawiać im czoła przez następnych kilka, kilkanaście a może
nawet kilkadziesiąt lat. To także najważniejsze – obok tak oczywistych powodów
jak np. zdrada – przyczyny rozstań:

1. Przemoc
fizyczna. Jeśli partnerowi zdarzy się wpadnięcie we wściekłość i utrata
kontroli nad sobą i swoim zachowaniem, które skończy się mocnym popchnięciem,
spoliczkowaniem, ciągnięciem za włosy lub zbyt silnym chwyceniem drugiej osoby,
jest bardzo mało prawdopodobne, że będzie to jednorazowy wybryk. Wielu kobietom
wydaje się, że ?on się tylko zdenerwował, ale tak naprawdę mnie kocha i na
pewno się zmieni". Niestety jest to rozumowanie naiwne, a incydentalne używanie
przemocy często przekształca się w systematyczne znęcanie nad drugą osobą.
Wszelka przemoc ze strony partnera świadczy przede wszystkim o jego problemach
emocjonalnych i nie należy szukać w sobie przyczyn jego agresywnego zachowania.
Żadne z naszych zachowań czy jakakolwiek sytuacja (choćby najbardziej
stresująca) nie mogą być usprawiedliwieniem dla przemocy.

2. Manipulacja.
Jeżeli zwykła prośba nie daje rezultatu, niektórzy skłonni są uciekać się do
wyrafinowanych technik, by tylko skłonić do zrobienia czegoś, czego sami pragną
lub do postąpienia w sposób, jaki sobie życzą. Manipulacja może się odbywać
poprzez grożenie, obwinianie drugiej osoby, umiejętne pokierowanie rozmową.
Częstym sposobem takiej manipulacji jest wzbudzanie w partnerze poczucia winy –
słowa typu ?gdybyś mnie naprawdę kochał, kupiłbyś mi tę sukienkę" sprawiają, że
wszakże cel może zostać osiągnięty, ale zmanipulowana osoba czuje, że została
oszukana i zmuszona do zrobienia czegoś, na co wcale nie miała ochoty. Taka
manipulacja może być bardzo uciążliwa, a także świadczyć o tym, że nasz partner
jest nastawiony jedynie na realizację własnych potrzeb oraz że nie traktuje naszych
interesów na równi ze swoimi. Jeśli odnosimy wrażenie, że tak robi, zacznijmy
od rozmowy, ponieważ ta może pomóc mu zrozumieć i dostrzec popełniane (często
nieświadomie) błędy. Jeżeli zaś dalej nadużywa on tego typu zachowań, lepiej
zastanowić się nad sensem takiego związku, ponieważ od osób mających tendencje
do manipulowania otoczeniem dla własnej korzyści lepiej jest trzymać się z
daleka.

3. Nadmierna
kontrola. Jeśli partner chce ze szczegółami wiedzieć, co robimy, gdy go nie
było w pobliżu, gdzie byliśmy, jak długo i z kim, a w skrajnych przypadkach
przeszukuje nasze rzeczy, grzebie w komórce czy komputerze, prawdopodobnie oznacza
to, że nam nie ufa i chce mieć maksymalną kontrolę nad naszym życiem. A
przecież poczucie swobody i możliwości decydowania o sobie są niezbędne do
szczęścia.

4. Chora zazdrość.
Gdy partner jest zazdrosny, wpada w złość i obraża się o to, że nie chcemy
spędzać z nim całego swojego wolnego czasu, do tego zarzuca nam bezustanne
flirtowanie z każdą osobą płci przeciwnej, z jaką mamy kontakt, i najchętniej
zamknąłby nas w ?złotej klatce", warto się nad tym zastanowić i spróbować jakoś
rozwiązać ten problem. Podstawą zdrowego związku jest zawsze wzajemne zaufanie.
Zazdrość – owszem – jest w związku potrzebna, ale jedynie w umiarkowanej dawce.
Dzięki jej oznakom czujemy bowiem, że partnerowi wciąż na nas zależy. Nie może
ona jednak prowadzić do terroryzowania nas.

5. Drobiazgi i przyzwyczajenia. Można być ze sobą kilka lat, ale dopóki się
razem nie zamieszka, nie sposób poznać przyzwyczajeń drugiej osoby. Inaczej
wyciśnięta pasta do zębów, porozrzucane ubranie, nie odstawianie rzeczy na
miejsce – wiele, na pierwszy rzut oka nieznaczących drobiazgów, u progu
codziennego wspólnego życia może doprowadzić do ciągłych sporów i wyrzutów.
Każdy ma swoje przyzwyczajenia, których ciężko się jest oduczyć, a które dla
drugiej strony mogą być uciążliwe. I chociaż nie powinny być one główną
przyczyną do rozstania, nawarstwienie się innych czynników może sprawić, że owe
drobiazgi i nawyki partnera okażą się kropką nad ?i" do podjęcia decyzji, że
wspólne życie nie jest nam pisane.

6. (Nie)świadome upokarzanie. Nasz partner w
towarzystwie innych osób zaczyna wypominać nasze ostatnie kompromitacje lub
popełnione błędy? Naśmiewa się z naszych wad czy niepowodzeń? Na dodatek
wszyscy się wtedy świetnie bawią, więc my też próbujemy ukryć zmieszanie i
rumieniec wstydu, zmuszamy się do uśmiechu, choć czujemy wściekłość, upokorzenie
i zdradę przez osobę, której zaufaliśmy. To wszystko jest złym znakiem! Być
może partner nie zdawał sobie sprawy z tego, że może być to tak bolesne.
Dlatego warto po takim incydencie wrócić do niego i wytłumaczyć, że nie chcemy,
aby w przyszłości opowiadano w towarzystwie o sprawach, które są dla nas trudne
bądź wstydliwe. Jeśli jednak podobne sytuacje będą się notorycznie powtarzać,
musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, czy mamy ochotę godzić się na tego typu
upokorzenia. Takie postępowanie może świadczyć np. o niskim poczuciu własnej
wartości u naszego partnera. Niestety dla takich osób najłatwiejszym sposobem na
poprawę samopoczucia, jest pognębianie i dyskredytacja innych, a osoby
bliskie w naturalny sposób stają się tu najłatwiejszym celem.

7. Ciągłe
porównywanie. Jest to znana przyczyna rozstań. Jeśli zbyt często mamy okazję słyszeć z ust naszej ?drugiej połowy",
jaki to doskonały był jego czy jej poprzedni partner i ile rzeczy robił lepiej
od nas lub też do szału doprowadzają nas słowa typu: ?a moja mama zawsze robi
to inaczej/lepiej", to najwyższa pora uświadomić naszego partnera, że teraz
jest z nami i chcielibyśmy czuć dla niego (lub niej) najważniejsi. A ciągłe
porównywania z innymi sprawiają, że czujemy się niedowartościowani. Partner,
któremu na nas zależy, musi to zrozumieć.

8.
Unikanie prawdy.
Są ludzie, którzy niechętnie mówią o tym, co im nie odpowiada, co ich smuci,
czego oczekują. Wolą nie wracać do przykrych spraw, by ?niepotrzebnie nie
rozdrapywać starych ran". Jednak unikanie rozmów z bliską osobą i przemilczanie
problemów wcale nie sprawi, że one znikną i już nie powrócą, a wręcz przeciwnie
– nagromadzenie się niewyjaśnionych błahostek może spowodować, że nastąpi
wybuch zupełnie nieadekwatny do sytuacji. Dlatego dla każdego związku tak ważne
jest, aby umieć i chcieć ze sobą rozmawiać.

9. Seks jako antidotum
na wszystko. Zastanówmy się też nad naszym związkiem, jeżeli jedyną wspólną
płaszczyzną porozumienia z partnerem jest sypialnia a wszelkie problemy
rozwiązujemy przy pomocy seksu. Raczej jest mało prawdopodobne, by udało nam
się spędzić całe życie w łóżku. Bez nabycia umiejętności wzajemnego słuchania i
rozmawiania o problemach, nie uda się nam utrzymać związku i czuć w nim
szczęśliwym.

10. Różnice
temperamentów seksualnych. Gdy jedno z partnerów (częściej kobieta) ma
znacznie mniejsze potrzeby seksualne niż drugie, niekiedy dochodzi na tym polu
do nieporozumień. Jemu może wydawać się, że partnerka nie chce z nim uprawiać
seksu, gdyż przestał być dla niej atrakcyjny i pociągający, ona z kolei czuje
się zmuszana do zbliżeń, gdy on inicjuje je zbyt często. Jej odmowa sprawia, że
on czuje się niedowartościowany, denerwuje się i jest przygnębiony. Wtedy ona
też czuje się źle i następnym razem dla świętego spokoju nie odmawia. Wymuszane
zbliżenia nie dają jednak radości i poczucia spełnienia. Tego rodzaju mechanizm
jest niestety częsty i może prowadzić do braku zadowolenia nie tylko z życia
seksualnego, ale również z całego związku. Jeśli ten problem dotyka naszego
związku i wspólne próby znalezienia ?złotego środka" nie przynoszą rezultatu,
warto udać się razem do seksuologa, który spróbuje pomóc pogodzić nam nasze potrzeby.

Istnieje
dużo więcej niż wymienione powyżej zachowania i cechy partnerów, z którymi spotkamy
się w związku dwojga ludzi, a które sprawiają, że rodzą się nieporozumienia,
kłótnie i droga do rozstania staje otworem. Są to często cechy bardzo
indywidualne. Niektóre z nich, przy chęci współdziałania obu stron, dają się
wyeliminować, inne natomiast powinny skłonić do poważnego zastanowienia się nad
sensem bycia z drugą osobą. Choć w tym drugim przypadku konieczna jest rozwaga
i – przed podjęciem ostatecznej decyzji – należy się dobrze zastanowić i
wszystko wielokrotnie przemyśleć. Pamiętajmy, iż postępując pochopnie możemy
skrzywdzić partnera. Nie oznacza to jednak, że powinniśmy się godzić na pozostawanie
w jakimkolwiek związku na siłę.

Alicja Kladamicza

(more…)

Najczęstszymi urazami stawów są skręcenia i zwichnięcia.

Staw jest ruchomym połączeniem pomiędzy składnikami szkieletu człowieka, czyli

kośćmi.

[[OPENX]]

Skręcenie powstaje po zbyt gwałtownym, najczęściej przypadkowym ruchu stawu. Powierzchnie

stawowe na pewien czas przesuwają się względem siebie, po czym wracają do

poprzedniego położenia. Jeśli skręcenie jest silne może zostać zerwana torebka

stawowa, której funkcją jest amortyzowanie stawu. Mogą zostać także zerwane

więzadła (pasmo włókien zbudowanych z tkanki łącznej odpowiedzialne za utrzymanie połączenia kości). Pierwsze

objawy to silny ból, obrzęk i trudności w poruszaniu skręconą częścią ciała.

Zwichnięcie z kolei to stan, w którym kości tworzące staw, straciły ze sobą

połączenie. W tym przypadku oprócz więzadeł i torebki stawowej uszkodzeniu mogą

ulec także naczynia krwionośne. Poszkodowana osoba nie jest w stanie poruszyć

zwichniętą kończyną.

Innym skutkiem urazów

jest złamanie. Polega ono na przerwaniu ciągłości kości. Objawia się silnym

bólem, zaczerwienieniem i obrzękiem w miejscu uszkodzenia.

Pierwsza pomoc w każdym z tych przypadku jest

unieruchomienie chorego i jak najszybszy kontakt z odpowiednim lekarzem, czyli

chirurgiem lub ortopedą.

(more…)

Kamienie nerkowe muszą zostać wydalone m.in. z moczem.
Zwykle dzieje się to naturalnie. W niektórych przypadkach, gdy złogi są zbyt
duże i mogą spowodować zapalenie dróg moczowych, niezbędna jest operacja. Duże
kamienie rozbija się za pomocą ultradźwięków specjalnym urządzeniem tzw.
litotryptorem. W zależności od rodzaju kamieni zalecane są specjalne diety. W
każdej z nich ważne jest wypijanie dużej ilości płynów.

Kamienie, które mogą nam doskwierać to:

– kamienie fosforanowo-wapniowe (gdy istnieje nadmiar fosforanów i
wapnia w organizmie)

– kamienie szczawianowo-wapniowe (spowodowany podwyższoną ilością
szczawianów i wapnia)

– kamienie z kwasu moczowego

– kamienie cystynowe.

(more…)

Staw jest połączeniem między kośćmi. Jego zadaniem jest umożliwienie
sprawnego poruszania się.
(more…)

Wścieklizna to choroba wirusowa, przenoszona poprzez
bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem – ugryzienie lub oślinienie. Aby wirus
dostał się poprzez ślinę, musi mieć ona kontakt z miejscem, gdzie jest krew
człowieka, np. zadrapanie. Jelenie, lisy, psy, koty, borsuki to
najczęstsze nosiciele wirusa.

Wirus atakuje głównie układ nerwowy. Występują dwa typy
choroby: gwałtowna i cicha. Po około 2 miesiącach po kontakcie z chorym
zwierzęciem u człowieka zaczyna pojawiać się ogólne osłabienie, mrowienie w
okolicach ukąszenia. Dolegliwości z każdym dniem się nasilają. Występuje
ślinotok, wodowstręt i mimowolne skurcze mięśni. Chory jest znacznie pobudzony.
Po około 7 dniach od pojawienia się pierwszych objawów zarażony człowiek
umiera.

Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby stosuje się
szczepionki zwierząt przeciwko wściekliźnie. Niestety nie odkryto jeszcze
skutecznego leku na tę chorobę. Najlepiej jest zachowywać ostrożność w stosunku
do dzikich zwierząt i tych zachowujących się w sposób nietypowy (np. nie uciekające na widok ludzi dzikie zwierzęta). Zarażone
zwierze jest pobudzone bądź otępiałe, nie wykazuje wrażliwości na ból. Sprawia
wrażenie duszącego się. Czasami widać tzw. pianę z pyska.

(more…)

Inną nazwą jest świerzbiączka. Jest ona chorobą skóry, której wystąpienie może być związane z sferą psychiki (wtedy
wysypka jest odpowiedzią organizmu na stres). Innym powodem występowania
atopowego zapalenia skóry jest reakcja alergiczna (tzw. skaza atopowa) na określoną substancję. Wpływ na wystąpienie choroby mają także czynniki: genetyczne,
środowiskowe i odpornościowe. Pod wpływem alergenów dochodzi do reakcji obronej
organizmu przed czymś odczytywanym jako obce i niebezpieczne. Stan ten objawia się reakcją zapalną skóry.

Choroba pojawić się może już w pierwszych miesiącach życia. W
tym okresie po raz pierwszy ujawnia się, np.wysypką. Atopowe zapalenie skóry ma charakter
nawrotowy, co oznacza, że pojawia się i znika na jakiś czas. Wielkość występujących
zmian na skórze jest różna. Najczęściej pojawiają się one na twarzy, szyi i w
miejscu zgięcia kończyn. Charakterystycznymi objawami atopowego zapalenia skóry
są zaczerwienienie, swędzenie i łuszczenie się skóry. Skóra staje się sucha.

Razem z atopowym zapaleniem skóry zwykle występuje astma
oskrzelowa, katar sienny i alergiczne zapalenie spojówek. Leczenie polega na
podaniu leków przeciwalergicznych i prawidłowym dbaniu o skórę (m.in. jej
natłuszczaniu). Niezbędne jest wyeliminowanie czynnika uczulającego.

(more…)

Pojawić może się zarówno nowotwór złośliwy jak i łagodny.
Najbardziej narażone są kobiety po 50 roku życia. Innymi czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia są: otyłość
(w tym nieodpowiednia dieta, uboga w warzywa i owoce), kolor skóry (kobiety białe są
bardziej narażone niż np. kobiety czarnoskóre) i uwarunkowania genetyczne. Im bliższy jest stopień
pokrewieństwa z osobą chorą na raka piersi, tym wyższe jest prawdopodobieństwo
wystąpienia tego typu nowotworu u bliskich członków rodziny.

Najczęściej pierwszym dostrzegalnym objawem raka jest
pojawienie się niewielkiego guza na piersi. Zaniepokoić kobietę powinny także
obrzęknięte piersi, wydzieliny z brodawek lub ich sterczenie. Do konsultacji z
lekarzem skłonić powinny ponadto pomarszczona i zaczerwieniona skóra, zmiany w
kształcie sutka.

Podstawową metodą leczenia jest usunięcie chirurgiczne guza,
zwykle razem z piersią (tzw. mastektomia). Uzupełnieniem zabiegu jest poddanie
pacjentce chemio-lub radioterapii. Niezbędnę we wczesnym wykryciu nowotworu są okresowe, regularne badanie piersi oraz węzłów chłonnych pod
pachami. Unikanie alkoholu, aktywność fizyczna i dieta bogata w warzywa i owoce
zmniejszają ryzyko pojawienia się choroby.

(more…)