Depresja: jak ją rozpoznać?

U około połowy ludzi, cierpiących na depresję, choroba ta nigdy nie
zostaje rozpoznana. Brak leczenia może stanowić realne zagrożenie życia. Jak
pokazują badania aż 1 na 10 osób zmagających się z depresją popełnia
samobójstwo.

[[OPENX]]

Objawy smutku
i przygnębienia pojawiają się u każdego i nie są zawsze związane z depresją. Z
tą mamy do czynienie dopiero wówczas, gdy te objawy utrzymują się długo i łączą
z innymi symptomami. Czym innym jest zaś choroba depresyjna, czyli przewlekła
choroba, w której mamy do czynienia z wieloma typami powracających objawów i
rozregulowaniem funkcji organizmu.

Jeśli
dostrzegamy u siebie objawy depresji, a zwłaszcza gdy uczucia z nią związane
utrzymują się już przez pewien czas i zaczynają wpływać negatywnie na nasze
codzienne życie – na przykład utrudniają funkcjonowanie w pracy czy rodzinie –
i nie widzimy sposobu na samodzielne rozwiązanie tych problemów, należy czym
prędzej zwrócić się o pomoc do lekarza. Należy zrobić to, by zapobiec dalszemu
pogorszeniu się naszego stanu zdrowia. Natychmiast o pomoc należy zwrócić się,
jeśli pojawią się u nas lub u naszych bliskich cierpiących na depresję, myśli
samobójcze.

O diagnozowaniu depresji

Choroba
depresyjna często bywa mylona z reakcją depresyjną, czyli z krótkotrwałym i
ustępującym wystąpieniem objawów depresji. Uniemożliwia to u wielu chorych prawidłowe
leczenie choroby depresyjnej, chociaż ta może być w wielu przypadkach
skutecznie leczona. Choroba depresyjna jest chorobą nawracającą i długotrwałą.

Właściwe rozpoznanie
depresji lub choroby depresyjnej wymaga badania lekarskiego, stawiane jest na
podstawie objawów oraz historii choroby. Niektóre wirusy, leki lub choroby mogą
dawać objawy podobne do depresji. Dlatego ważne by poinformować lekarza podczas
wizyty o wszystkich swoich dolegliwościach, zażywanych środkach
farmakologicznych i przebytych lub obecnych chorobach, a także o używania
alkoholu i narkotyków. Równie ważne jest prawidłowe wskazanie, kiedy objawy zaczęły
się, jak długo trwają, jak ostre są, czy podobne symptomy pojawiały się
wcześniej. Jeśli przechodziło się już wcześnie podobne leczenie należy także o
tym wspomnieć. Nie bez znaczenia jest poinformowanie o występowaniu depresji w
rodzinie. Jak pokazują badania, osoby u których w rodzinie były przypadki choroby
depresyjnej same są bardziej narażone na zachorowanie na tę chorobę.

Bardzo często
chorzy skarżą się swoim lekarzom tylko na dolegliwości somatyczne, takie jak
zaburzenia snu lub miesiączkowania, bóle głowy, brzucha, utratę apetytu, zaburzenia
układu pokarmowego i wiele innych. Leczenie, które zalecają wówczas lekarze,
nie przynosi pozytywnych skutków, gdyż przyczyny nie są organiczne, lecz
związane są ze stanem psychiki.

Objawy depresji

Mimo, że nie
ma jednego badania, które pozwala właściwie zdiagnozować chorobę depresyjną, są
pewne objawy, które pomagają lekarzom we właściwym jej rozpoznaniu:

• utrzymujące
  się przez dłuższy czas uczucie smutku, pesymizm, brak radości z życia
• poczucie
  winy, bezradności, niska samoocena
• brak energii
  lub nieustanne podniecenie, niepokój, nerwowość
• brak
  zainteresowania codziennymi sprawami
• częste
  wrażenie zmęczenia
• brak
  zainteresowania seksem, nie odczuwanie przyjemności podczas seksu
• zmiana wagi
• trudności w
  koncentracji
• bezsenność
  lub nadmierna senność
• myśli
  samobójcze

Depresja może
wystąpić w każdym wieku. Nie jest niczym niezwykłym jej występowanie u dzieci:
wiąże się ona wówczas z częstym występowaniem bólów i zawrotów głowy,
bezsennością, bólami brzucha, apatią, wycofaniem się z życia towarzyskiego i
rodzinnego, stosowaniem używek. Nadużywanie alkoholu i narkotyków, a także
ryzykowne zachowania (np. niebezpieczna jazda samochodem) są szczególnie częste
wśród osób z depresją, przede wszystkim u nastolatków oraz młodych mężczyzn. U
osób starszych objawy depresji bywają mylone z objawami otępienia. Nie znaczy
to jednak, że osoby starsze nie mają problemów z depresją.

Depresja jest
częsta również u osób po zawale. Objawy depresji powodują niekiedy leki
obniżające ciśnienie tętnicze krwi. Ponadto obniżenie nastroju podobne do
depresji pojawia się u wielu osób cierpiących na przewlekłe choroby, np.
choroby nowotworowe, cukrzycę, zaburzenia hormonalna, a także u osób
niedożywionych.

Osoby, u
których podejrzewa się depresję, powinny być kierowane do psychiatry lub
psychologa w celu wykonania specjalistycznych badań.

O innych rodzajach depresji

Innym rodzajem
depresji jest tzw. depresja poporodowa. Jest to uczucie smutku lub rozpaczy
wkrótce po porodzie. W tym przypadku objawy bywają bardzo różne: od bardzo
łagodnych po bardzo silne. Depresja ta jest zazwyczaj wywołana szokiem
poporodowym, zmęczeniem i bólem, które niesie poród, oraz poczuciem
odpowiedzialności i niepokojem związanym z pojawieniem się dziecka. Część
lekarzy wskazuje na nagłe zmiany hormonalne dokonujące się w trakcie porodu
jako na powód wystąpienia tego typu depresji. Zauważono, że tendencję do
depresji poporodowej mają kobiety, które już wcześniej przechodziły depresję
lub miały inne problemy psychologiczne. Tego typu depresja może odbić się na
więzi między matką i dzieckiem. Jest niezwykle ważne by rozpoznać ten rodzaj
depresji. Dlatego na otoczeniu matki leży tu duża odpowiedzialność. W przypadku
wszelkich niepokojących objawów należy zgłosić się do lekarza i opowiedzieć mu
o wszystkich objawach.

Z kolei
dystymia to tzw. depresja nerwicowa. Objawia się ona smutnym nastrojem,
zrezygnowaniem, brakiem ochoty na cokolwiek oraz nie objawianiem radości. Tego
typu nastrój jest często spotykany u ludzi, którzy zgubili swoje korzenie,
odczuwają brak kulturowego zakorzenienia. Mimo powodów do radości, ludzie nie
potrafią się cieszyć. Jest to najłagodniejsza forma depresji. xgeneve.ch

Terapia małżeńska Warszawa | Poradnia zdrowia psychicznego Warszawa | Psycholog Saska Kępa | poradnia psychologiczna Warszawa