Depresja

Depresja

Depresja
jest zaburzeniem psychicznym, którego objawy można podzielić na
cztery grupy:

Depresja

Depresja
jest zaburzeniem psychicznym, którego objawy można podzielić na
cztery grupy:

Na
depresję choruje co najmniej 3 procent całej populacji (w krajach europejskich
wskaźnik ten jest prawdopodobnie wyższy i wynosi około 4 proc.), przy czym
dwukrotnie częściej występuje ona u kobiet niż u mężczyzn.

Liczba
chorych jest różna w zależności od kategorii wiekowych. Szacuje się, że
najwięcej chorych jest w wieku powyżej 45 lat (ok. 20 proc. tej grupy wiekowej),
natomiast między 35 a 45 rokiem życia choruje ok. 10 proc. populacji. Badania
ostatnich lat wykazują, że pierwsze epizody depresji coraz częściej pojawiają się
już w dzieciństwie (w wieku szkolnym a nawet i przedszkolnym).

Zaburzenia
nastroju, do których zalicza się depresję, można podzielić na duże zaburzenia
depresyjne (depresja jednobiegunowa), na które składają się tylko objawy
depresyjne oraz zaburzenia dwubiegunowe (maniakalno-depresyjne), które
charakteryzują się naprzemiennym występowaniem epizodów depresji i manii.

Depresja poporodowa

Innym
rodzajem depresji jest tzw. depresja poporodowa. Jest to uczucie smutku lub
rozpaczy pojawiające się najczęściej kilka tygodni po porodzie. Depresja ta
jest zazwyczaj wywołana szokiem poporodowym, zmęczeniem i bólem, które
przyniósł poród, oraz poczuciem odpowiedzialności i niepokojem związanym z
pojawieniem się małego dziecka. Część lekarzy wskazuje na nagłe zmiany
hormonalne dokonujące się w trakcie porodu jako powód wystąpienia tego typu
depresji. Zauważono, że tendencję do depresji poporodowej mają kobiety, które
już wcześniej doświadczyły epizodów depresyjnych lub też miały inne problemy
psychiczne. W skrajnych przypadkach może prowadzić np. do porzucenia, a nawet
zabicia dziecka.

Depresja anaklityczna

Jeszcze
innym rodzajem depresji jest depresja anaklityczna, doświadczana przez
niemowlęta pomiędzy 6 a
18 miesiącem życia, które na dłuższy czas oddzielono od matki (np. w związku z
pobytem dziecka w szpitalu lub umieszczeniem go w domu dziecka). Charakteryzuje
się ona apatią, zobojętnieniem, utratą apetytu i spadkiem masy ciała dziecka,
wzrostem podatności na choroby wieku dziecięcego. W skrajnym przypadku może
prowadzić nawet do śmierci.

Depresja sezonowa

Wyróżnić
można także depresję sezonową (SAD), która trwa zazwyczaj od kilku do
kilkunastu tygodni. Stany depresyjne pojawiają się około października i
listopada, zanikają wczesną wiosną, a epizody są zwykle łagodne lub umiarkowane.
Do jej najbardziej typowych cech należą hipersomnia (nadmierna senność) połączona
z pogorszeniem jakości snu, obniżenie motywacji i woli do działania, wzmożony
apetyt na węglowodany i przyrost masy ciała.

Przyczyny

Przyczyn
zachorowalności na depresję poszukuje się między innymi w czynnikach
genetycznych (posiadanie w rodzinie osoby chorej na depresję zwiększa ryzyko
zachorowania), zmianach w strukturach mózgu i gospodarce chemicznej organizmu
(spadek stężenia neuroprzekaźników w niektórych obszarach ośrodkowego układu
nerwowego). Natomiast w przypadku depresji sezonowej przyczyną jest
najprawdopodobniej niedobór światła słonecznego docierającego do powierzchni
ziemi.

Leczenie

W
leczeniu depresji wykorzystuje się zarówno konwencjonalne jak i naturalne
metody terapii.

Medycyna
konwencjonalna wykorzystuje:

Przy
łagodnej depresji dobrze działają zalecenia medycyny naturalnej: terapie
ziołowe, akupunktura, akupresura, masaże.

Natomiast
w przypadku depresji sezonowej najskuteczniejszą formą leczenia jest
fototerapia (terapia świetlna), która składa się z kilkunastu (10-14) seansów
naświetleniowych.

U ponad
połowy ludzi, cierpiących na depresję, choroba ta nigdy nie zostaje zdiagnozowana.
A brak jej leczenia może stanowić realne zagrożenie dla życia. Jak pokazują statystyki,
szacunkowo 80 proc. samobójców stanowią osoby z zaburzeniami depresyjnymi.