Fasola

Fasola pochodzi z
Ameryki Środkowej, a dotarła do Europy po wyprawach Kolumba. Była uprawiana przed
tysiącami lat na obszarze dzisiejszego Meksyku i Peru.

Obecnie w celach leczniczych używane są strąki fasoli oraz kwiaty, natomiast nasiona
służą jako środek odżywczy, a także mogą być wykorzystane do diet leczniczych.

[[OPENX]]

Strąki fasoli zbiera
się po dojrzeniu. Zawierają one trójterpeny o właściwościach bakteriobójczych, kwasy organiczne,
alantoinę, cholinę, inozytol, substancję insulinopodobną, a z soli
mineralnych – wolną krzemionkę.

Nasiona zawierają duże ilości białka (ok.
20 g białka na 100 g nasion fasoli, czyli
więcej niż w mięsie) i tylko 2 g tłuszczu oraz znaczne ilości błonnika. Ponadto nasiona fasoli dostarczać mogą
wielu związków mineral­nych, jak:
sole fosforu, magnezu, żelaza, wapnia, cynku i manganu oraz witamin przede wszystkim z grupy B, głównie B₁,
PP i niewielkie ilości witamin A, B₂,
C. Niedojrzała fasola szparagowa zawiera dość dużo witaminy C i prowitaminy A.

Działanie

Wyciągi ze strąków
fasoli mają działanie moczopędne, mogą być używane w leczeniu obrzęków, chorobach nerek
ze zmniejszonym wydala­niem moczu, kamicy moczowej, zwłaszcza fosforanowej.
Obniżają one także poziom cukru we krwi, co może być wykorzystane w leczeniu
cukrzycy, zwłaszcza w początkowych okresach choroby. Strąki fasoli mogą z powo­dzeniem uzupełniać
inne leki przeciwcukrzycowe, a z czasem doprowadzić do zmniejszenia dawek
tych leków. (Pół szklanki naparu odpowiada 3 jednostkom insuliny). Zastrzec należy, że
decyzje o zmianach w leczeniu cukrzycy trzeba wpierw uzgadniać z lekarzem.

Od tysięcy lat
sproszkowane strąki fasoli były używane do zasypywania ran, na oparzenia,
wypryski, zmiany skórne spowodowane chorobą zwaną różą.

Z kolei nasiona fasoli
dostarczają cennego białka, które jest budulcem i surow­cem energetycznym
dla organizmu. U ludów ubogich fasola jest jednym z głównych źródeł
białka.

Spożywana w
nadmiarze może sprzyjać jednak rozwojowi wola tarczycy. Można temu zapobiec dodając do potraw
sól kamienną na przykład z Wieliczki lub Kłodawy.

Stosowanie

Odwar ze strąków
przygotowuje się w następujący sposób – 3-4 łyżki rozdrobnionych strąków (ok.
20-25 g) zalać
2 szklankami ciepłej wody i powoli podgrzewać aż do zagotowania. Gotować przez
3 minuty. Po odstawieniu na 15-20 minut i przecedzeniu pić w 2-3 porcjach w
ciągu dnia pomiędzy posiłkami. Odwar ten może być polecany ludziom cierpiącym na cukrzycę,
nadciśnienie tętnicze i ob­rzęki.

W mieszankach
przeciwcukrzycowych strąki fasoli można łączyć ze znamionami kukurydzy, rdestem ptasim, kłączami
perzu, liśćmi orzecha włoskiego, zielem rutwicy lekarskiej i korzeniami
łopianu, natomiast w mieszankach moczopędnych z nawłocią pospolitą,
pietruszką, kwiatem chabru, konwalią, skrzypem polnym, liśćmi brzozy i owocami
róży.

Puree z fasoli może
być polecane w zapaleniach błony śluzowej żołądka z osłabioną
czynnością wydzielniczą i w otyłości.

Medycyna ludowa
poleca odwary ze strąków fasoli w chorobach nerek i pęcherza moczowego,
nadciśnieniu tętniczym, niewydolności serca z obrzękami i dnie.

Z kolei odwar z
kwiatów fasoli może być polecany w leczeniu kamicy moczowej, przede wszystkim
fosforanowej.

Owocnie fasoli
(strąki) wchodzą w skład mieszanek ziołowych przygotowywa­nych przez przemysł
zielarski o nazwach: DIABETOSAN, BETAGRAN a wyciąg w skład płynu BETASOL.