Szczęście to nic innego jak emocje, spowodowane doświadczeniami ocenianymi przez daną osobę jako pozytywne. W psychologicznym ujęciu szczęścia wyróżnia się rozbawienie, zadowolenie, powodzenie, sprzyjające wydarzenia w naszym życiu oraz pomyślność.
Na szczęście składa się wiele różnorodnych czynników, o których mowa poniżej.
[[OPENX]]
Co jest źródłem szczęścia?
1) MĄDROŚĆ I WIEDZA – potrzeba i umiejętność zdobywania i wykorzystywania nowej
wiedzy:
* kreatywność (oryginalność, pomysłowość) – umiejętność rozwiązywania problemów w nowy, nieszablonowy sposób,
* ciekawość (zainteresowanie, otwartość na doświadczenia) – aktywne poszukiwanie nowych doświadczeń, fascynacja różnymi zjawiskami i zagadnieniami,
* rozum – umiejętność krytycznej, obiektywnej oceny, rozważania wszystkich "za i przeciw", bez pochopnego wyciągania wniosków, elastyczność – umiejętność zmiany zdania w oparciu o nowe informacje,
* miłość do nauki – potrzeba nabywania nowej wiedzy, umiejętności, doskonalenia się,
* rada – mądrość – umiejętność doradzania, takie spojrzenie na świat, które pomaga nam samym i innym.
2) MĘSTWO – potrzeba i umiejętność osiągania celów, mimo trudności i niebezpieczeństw oraz odwaga i bronienie własnych wartości:
* wytrwałość – doprowadzanie podjętych działań do końca,
* uczciwość (autentyczność, integralność) – życie zgodne z deklarowanym systemem wartości,
* entuzjazm (witalność, energia) – podejście do życia z entuzjazmem, energią, zaangażowanie całym sercem w to, co się robi.
3) DOBROĆ – potrzeba i umiejętność dbania o innych:
* miłość – umiejętność bezwarunkowego kochania i bycia kochanym,
* opiekuńczość (dobroczynność, troska, hojność) – dbanie o potrzeby innych,
* inteligencja emocjonalna – bycie w pełni świadomym emocji swoich i innych osób, umiejętność adekwatnego kierowania emocjami.
4) SPRAWIEDLIWOŚĆ:
* lojalność, odpowiedzialność – umiejętność pracy w zespole,
* sprawiedliwe traktowanie ludzi, niezależnie od osobistych preferencji, dawanie "drugiej szansy",
* przywództwo – dbanie o dobre relacje między ludźmi w podległej grupie.
5) OPANOWANIE:
* umiejętność przebaczania,
* skromność,
* ostrożność – niepodejmowanie zbyt ryzykownych działań,
* dyskrecja – nie uleganie skłonności do plotek, zachowywanie w tajemnicy poufnych informacji,
* samokontrola – samodyscyplina, panowanie nad emocjami i słowami.
6) TRANSCENDENCJA – potrzeba sensu życia:
* wiara (religijność, poczucie sensu istnienia) – posiadanie spójnych przekonań o sensie i celu życia, wyznawanie wartości, kierujących działaniami i będących źródłem pociechy w trudnych chwilach,
* umiejętność dostrzegania piękna w otaczającym nas świecie i ludziach,
* wdzięczność – umiejętność odczuwania i wyrażania wdzięczności za dobre rzeczy, które spotykają nas każdego dnia,
* nadzieja (optymizm, otwartość na przyszłość) ? oczekiwanie pozytywnych wydarzeń w przyszłości,
* humor – umiejętność śmiania się, rozśmieszania innych, żartowania.
Okazuje się, że im więcej tych cech posiadamy, tym bardziej szczęśliwi jesteśmy i lepiej radzimy sobie z trudnościami.
Czy szczęścia można się nauczyć?
Poczucie szczęścia można w sobie rozwijać. Najważniejsze, to zidentyfikować swoje silne strony, pozytywne cechy z przytoczonej powyżej listy i pracować nad nimi. Dzięki temu życie ma szansę stać się bardziej radosnym. Nauczymy się radzić sobie ze sprzeciwnościami losu i kiedy przytrafi się nam coś naprawdę złego będziemy potrafili sobie lepiej, efektywniej i szybciej z tym poradzić.
Szczęście to coś, co towarzyszy codziennej egzystencji, nie nieosiągalny obiekt, do którego dążymy pokonując kolejne trudy i przeszkody. Nawet zaangażowanie w codzienne czynności ? związane z pracą, związkiem, zaspokajaniem podstawowych potrzeb (np. jedzenie) może nam je przynieść.
Elżbieta Wiechowska
Piśmiennictwo:
Pawlak N., Duszak A., (2005), ?Anatomia szczęścia?, Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego
Czapiński J., (2004), ? Psychologia pozytywna?, Wydawnictwo Naukowe PWN
Leave a Reply