Bulimia

Bulimia nervosa to choroba

psychiczna, która dotyka większy odsetek osób niż anoreksja. Jej ofiarą są

głównie młode kobiety (około 20 roku życia).

[[OPENX]]

Objawy

Osoba chora doświadcza napadów

wilczego głodu. Podczas takiego napadu odczuwa przymus objadania się (zwykle spożywa

potrawy bardzo kaloryczne, których na co dzień sobie odmawia). Po zjedzeniu ma

poczucie winy, odczuwa przygnębienie i lęk przed przytyciem. Dlatego stosuje

metody ?pozbycia się" jedzenia takie jak:

Zastosowanie tych metod powoduje

poprawę nastroju, spadek napięcia, uspokojenie.

Masa ciała bulimiczki jest na

ogół prawidłowa lub nawet nieco powyżej normy, ale podobnie jak u anorektyczki

wpływa na jej samoocenę i nastrój. Każdy przyrost masy ciała jest związany z

pogorszeniem samopoczucia.

Niekiedy osobę chorą można

rozpoznać po tym, że od razu po jedzeniu wychodzi do łazienki lub do pokoju, ma

na rękach ślady zębów (często w postaci rany na środku dłoni po prowokowaniu

wymiotów), ma obsesję na punkcie swej wagi i wyglądu.

Przyczyny

Podobnie jak w anoreksji,

przyczyny bulimii nie są dokładnie poznane. Uważa się, że znaczenie mają

zarówno uwarunkowania społeczno-kulturowe, rodzinne, indywidualne jak i

biologiczne (predyspozycja genetyczna). Bulimia często związana jest z długą

historią odchudzania się, stosowaniem licznych diet i wahaniami masy ciała.

Zdarza się, że osoba cierpiąca na bulimię, miała wcześniej anoreksję.

Zagrożenia

Bulimia może prowadzić do:

Leczenie

Najlepsze efekty w leczeniu

bulimii daje terapia poznawczo-behawioralna. Terapia taka trwa od kilku miesięcy

do dwóch lat. Psychoterapeuta razem z pacjentem ustala, co wywołuje napady

objadania się i jakie emocje im towarzyszą. Uczy go rozpoznawać pierwsze oznaki

zbliżającego się napadu i stosować inne niż jedzenie strategie radzenia sobie z

emocjami.

Bulimia nervosa to choroba

psychiczna, która dotyka większy odsetek osób niż anoreksja. Jej ofiarą są

głównie młode kobiety (około 20 roku życia).

[[OPENX]]

Objawy

Osoba chora doświadcza napadów

wilczego głodu. Podczas takiego napadu odczuwa przymus objadania się (zwykle spożywa

potrawy bardzo kaloryczne, których na co dzień sobie odmawia). Po zjedzeniu ma

poczucie winy, odczuwa przygnębienie i lęk przed przytyciem. Dlatego stosuje

metody ?pozbycia się" jedzenia takie jak:

Zastosowanie tych metod powoduje

poprawę nastroju, spadek napięcia, uspokojenie.

Masa ciała bulimiczki jest na

ogół prawidłowa lub nawet nieco powyżej normy, ale podobnie jak u anorektyczki

wpływa na jej samoocenę i nastrój. Każdy przyrost masy ciała jest związany z

pogorszeniem samopoczucia.

Niekiedy osobę chorą można

rozpoznać po tym, że od razu po jedzeniu wychodzi do łazienki lub do pokoju, ma

na rękach ślady zębów (często w postaci rany na środku dłoni po prowokowaniu

wymiotów), ma obsesję na punkcie swej wagi i wyglądu.

Przyczyny

Podobnie jak w anoreksji,

przyczyny bulimii nie są dokładnie poznane. Uważa się, że znaczenie mają

zarówno uwarunkowania społeczno-kulturowe, rodzinne, indywidualne jak i

biologiczne (predyspozycja genetyczna). Bulimia często związana jest z długą

historią odchudzania się, stosowaniem licznych diet i wahaniami masy ciała.

Zdarza się, że osoba cierpiąca na bulimię, miała wcześniej anoreksję.

Zagrożenia

Bulimia może prowadzić do:

Leczenie

Najlepsze efekty w leczeniu

bulimii daje terapia poznawczo-behawioralna. Terapia taka trwa od kilku miesięcy

do dwóch lat. Psychoterapeuta razem z pacjentem ustala, co wywołuje napady

objadania się i jakie emocje im towarzyszą. Uczy go rozpoznawać pierwsze oznaki

zbliżającego się napadu i stosować inne niż jedzenie strategie radzenia sobie z

emocjami.