Patologiczny śmiech

Przeciwieństwem stanu depresji
jest wesołość manifestowana rozbawieniem i śmiechem. Ale nie każdy śmiech
świadczy o dobrym zdrowiu psychicznym.

[[OPENX]]

Są osoby, u których występują
epizodycznie powtarzające się napady płaczu i śmiechu bez odczuwania smutku czy
radości. Psychiatrzy określają takie stany jako nietrzymanie emocjonalne,
nietrzymanie afektu, afekt rzekomoopuszkowy lub patologiczny śmiech i płacz.

Objawy patologicznego śmiechu i
płaczu są nieproporcjonalne do stanu emocjonalnego; pojawiają się napadowo w
sytuacji, która nie uzasadnia takiej reakcji. Napady są krótkotrwałe i nie mogą
być świadomie kontrolowane przez chorego. Ich częstość waha się od kilku do
kilkudziesięciu w ciągu dnia i niekiedy uniemożliwia normalne funkcjonowanie.

Poza płaczem i śmiechem
występują zaburzenia mowy, połykania, odruchy: pyszczkowy, dłoniowobródkowy,
żucia.

Patologiczny
śmiech i płacz może towarzyszyć takim chorobom jak udar mózgowy, stwardnienie
rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, choroba Alzheimera, guzy mózgu – stąd
też osoby, u których występuje patologiczny śmiech lub płacz, powinny być
zdiagnozowane przez neurologa (pod tą maską może kryć się poważna choroba
wymagająca leczenia).